De ene puzzel is de andere niet…

Wat maakt een puzzel een goede puzzel? Moet het antwoord ‘uniek’ zijn? Wanneer is de oplossing flauw? En ligt ook hier weer de ‘beauty in the eye of the beholder?

Foto door rawpixel op Unsplash

Tanya Evans liet afgelopen PME42 op inspirerende wijze zien hoe haar groep puzzels inzet om wiskundestudenten uit te dagen creatiever te denken. We werden volledig op het verkeerde been gezet met een puzzel met een verrassende uitkomst. De puzzel was wiskundig interessant, maar juist ook het tegenstrijdige tussen de eerste gok en het daadwerkelijke antwoord triggerde. Eentje in de categorie ‘goede puzzel’ dus.

Maar wat maakt nu een puzzel elegant of mooi, en wat maakt het geschikt om in het onderwijs te gebruiken?

In mijn uitgebreide collectie wiskunde boeken is het boek ‘Rekenraadsels’ van J.A.H. Hunter te vinden. Een boek met 230 raadsels. Ik zou ze willen bestempelen met alleraardigst. Volgens traditie is er moeite gedaan om elk raadsel te verpakken in een aardig verhaal. In die zin zijn de raadsels zeker ‘entertaining’. Ook het oplossen van de raadsels is niet vervelend. Maar . . . ze zijn weinig verrassend. Ik herinner me zelfs nog dat de lol er voor mij wel af was toen ik bij de oplossingen achter in het boek keek. De raadsels bleken ingedeeld te zijn aan de hand van 20 standaardoplossingen. En dat volgens het boek “de bedoeling is dat u bij het oplossen van een bepaalde opgave ongeveer dezelfde methode toepast als in de bijbehorende standaardoplossing.”

Deze raadsels zijn dan ook van een heel andere orde dan de puzzel die Evans ons voorschotelde. Toch kunnen ook dergelijke raadsels een mooie afwisseling in de les vormen.

De komende tijd zal ik met enige regelmaat een puzzel posten waar ikzelf plezier aan heb beleefd en die in mijn ogen een bepaalde elegantie heeft. Ik hoop dat die je zullen inspireren.

Contact

Heb je vragen? Stuur je bericht dan via het formulier hieronder.